امروز اما دبیرکل سازمان ملل گویا مأموریت سازمان را به چیزی در حد «جلوگیری از جنگ میان ابرقدرتها» تقلیل داده است. این قرائت حداقلی، هم گمراهکننده است و هم خطرناک. چنین برداشتی از بند 4 ماده 2 منشور، اکثریت قاطع اعضای سازمان ملل را بیربط معرفی میکند، تقریباً هر جنگی را توجیه میکند، اصول و اهداف بنیادین منشور را بیمعنا میکند و از آن بدتر، جنایتهایی را که بازیگران به اصطلاح ‘ابرقدرت’ در تجاوز به دیگران مرتکب میشوند، سفیدشویی میکند.
با این معیار، جنگها و جنایتهای ارتکابی در کره، ویتنام، کنگو، عراق، افغانستان، یمن، سودان و غزه همگی موفقیت به شمار میآیند [چراکه بین ابرقدرتها نبوده است].
آیا این، پیام شایستهای از سوی یک دبیر کل در آستانه پایان دوره مسئولیت است؟.»